Κείμενο του διαχειριστή του ιστολογίου.

Αύριο η Πόλη μας γιορτάζει τα << EΛΕΥΘΕΡΙΑ >> δηλαδή γιορτάζει την 99η επέτειο της απελευθέρωσής της από τους Τούρκους.

Το μεγαλύτερο αγαθό στη ζωή μας είναι η λευτεριά. Αυτή καταχτιέται με αγώνες και θυσίες. Κι όταν κατακτηθεί, ξαστερώνει ο ουρανός και η χαρά της δημιουργίας γιορτάζει στον ίδιο τόπο, που τον πλάκωναν για αιώνες τα μαύρα σύννεφα της σκλαβιάς..

Οι καμπάνες της 16ης Οκτωβρίου 1912 σημάδεψαν χαρμόσυνα τον ιστορικό σταθμό της απελευθέρωσης της πόλεως μας από τον αβάσταχτο τουρκικό ζυγό.

Αυτή την ιστορική στιγμή τιμούμε αύριο και μαζί με τα δοξαστικά που της αξίζουν, ευγνωμονούμε τους ελευθερωτές μας. Άλλωστε πάντα πρέπει να τιμούμε αυτούς που πρόταξαν τα στήθη τους στη βία του κατακτητή.

Όπως και στην υπόλοιπη κατεχόμενη πατρίδα μας, έτσι και στην πόλη μας, είναι γνωστά τα δεινά που υπόφεραν οι ραγιάδες στη μακρόχρονη τουρκική σκλαβιά. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είχε εξαφανιστεί, η ζωή του καθένα κρεμόταν από το γιαταγάνι του πρώτου ζαπτιέ που θα συναντούσε. Ο κόσμος ήταν συγκεντρωμένος στους μαχαλάδες με την καρδιά σφιγμένη συνέχεια από το φόβο.Δεν μπορούσε να ζυγώσει στους Τουρκομαχαλάδες,να πάει στα εξωχώραφα και στα αμπέλια. Μόνο τη νύχτα και μέσα από τα πυκνά πουρνάρια και τα γαύρα, έβγαιναν στις τοποθεσίες Καλογριά,Βάντα και Λοτίτσι. Το πέρασμα από τους τούρκικους στρατώνες ήταν πολύ δύσκολο. Η ζωή είχε καταντήσει ένας διαρκής κλεφτοπόλεμος.

Η τραγική επανάσταση του 1878 είχε χειροτερέψει πολύ τα πράγματα. Σε εκείνο τον ξεσηκωμό ήταν πολλά τα θύματά μας, στο Μπαρμπιτσιώτικο το λάκκο, στην ανηφοριά των παλατιτσίων και στην ελαφίνα, με αποκορύφωση τη Θυσία του Γαλακτού, του Ζαλόγγου της Μακεδονίας, όταν οι γυναίκες με τα παιδιά τους ρίχτηκαν στο βάραθρο.

Εκεί έγινε σφαγή μεγάλη.Θρήνος και οδυρμός!!!

Κι όμως οι νικημένοι επαναστάτες δεν υποχωρούν. Προετοιμάζουν με πείσμα τον υπέροχο Μακεδονικό αγώνα ( 1902-1908 ) ένα ακόμα ηρωικό έπος που αποτελεί την προαναγγελία των απελευθερωτικών πολέμων του 1912.

Ο Μακεδονικός αγώνας, την επέτειο του οποίου επίσης γιορτάζουμε, έχει να κάνει με τις αγωνιώδεις προσπάθειες των πληθυσμών της Μακεδονίας, αλλά και των εθελοντών Ελληνών από την ελεύθερη Ελλάδα, να εμποδίσουν τα σκοτεινά σχέδια των Βουλγάρων να κάνουν δική τους τη Μακεδονία και τη Θράκη. Οι Βούλγαροι για να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους, πρώτα με την προπαγάνδα και αργότερα με τη βία, προσπάθησαν να αλλοιώσουν τη σύνθεση του πληθυσμού της Μακεδονίας, όπου επικρατούσαν οι έλληνες.

Έτσι αντάρτικες βουλγαρικές ομάδες, κομιτατζήδες όπως λέγονταν, χρησιμοποιούν πρωτοφανή βαρβαρότητα, απάνθρωπη και κτηνώδη συμπεριφορά. Φωτιά, σφαγή, ερήμωση και καταστροφή στο πέρασμά τους. Τότε σπουδαίοι έλληνες, κυρίως δάσκαλοι και παπάδες δολοφονούνται. Η βουλγαρική προσπάθεια τρομοκράτησης των ελληνικών πληθυσμών της Μακεδονίας είναι συνεχής και εντατική. Στόχος τους η προσχώρηση στη Βουλγαρική Εξαρχία δηλαδή στην αποσχισμένη απο το 1870 από το Πατριαρχείο Βουλγαρική εκκλησία. Όποιος δήλωνε Εξαρχικός σήμαινε πως ήταν Βούλγαρος, ενώ Πατριαρχικός σήμαινε Έλληνας. Η Βουλγαρία, με το παραπλανητικό σύνθημα περί δήθεν αυτονομίας της Μακεδονίας, << H Mακεδονία για τους Μακεδόνες >> σκόπευε να παρουσιάσει στην Ευρώπη ότι η Μακεδονία κατοικείται από Βουλγάρους.

Από εκείνη τη χρονική περίοδο οι έλληνες, ντόπιοι και μη, μπροστά στο μεγάλο κίνδυνο, οργανώνουν αντάρτικες ομάδες και αρχίζουν σκληρό και άνισο αγώνα εναντίον των κομιτατζήδων. Είναι άνισος αγώνας γιατί με τους Βούλγαρους συνεργάζονται τα τουρκικά στρατεύματα.

Αξίζει να αναφερθούν μερικοί αγωνιστές μακεδονομάχοι όπως ο καπετάν Βαγγέλης, ο καπετάν Κώττας, ο καπετάν Κύρου κ.α. Ορισμένοι από αυτούς, αν και σλαβόφωνοι, μάχονται πεισματικά εναντίον των Βουλγαρικών κομιτάτων. ( γραικομάνους τους ονόμαζαν οι Βούλγαροι ). Επίσης πολλοί Έλληνες πατριώτες από την ελεύθερη Ελλάδα ( επιστήμονες, αξιωματικοί, δημοσιογράφοι, έμποροι ) ιδρύουν στην Αθήνα το Μακεδονικό κομμιτάτο με σκοπό την οργάνωση και την ενίσχυση του Μακεδονικού αγώνα. Kαι από το 1904 το επίσημο ελληνικό κράτος ενισχύει τις ενέργειες του Μακεδονικού κομιτάτου. Ο αγώνας πλέον γίνεται ολομέτωπος.

Στο μεταξύ οργανώνονται και νέα αντάρτικα τμήματα απο ντόπιους και απο εθελοντές από την ελεύθερη Ελλάδα. Διοικητές των σωμάτων αυτών αναλαμβάνουν νέοι και γενναίοι αξιωματικοί που πέρνουν ονόματα καπεταναίων, όπως: Γεώργιος Τσόντος ως καπετάν Βάρδας, Κων/νος Δημαράς ως καπετάν Τρομάρας, Κων/νος Μαζαράκης ως καπετάν Ακρίτας, Παύλος Μελάς ως καπετάν Μίκης Ζέζας, Τέλος Αγαπηνός ως καπετάν Άγρας, Βασίλειος Σταυρόπουλος ως καπετάν Κόρακας κ.α. Πολλοί μακεδονομάχοι μας , βρήκαν τραγικό θάνατο και υπόφεραν φριχτά μαρτύρια. Η Πολιτεία τους έχει εντάξει στο Πάνθεο των ηρώων και όλοι οι Έλληνες τουςτιμούμε και τους έχουμε σαν φωτεινό παράδειγμα.

Τα αποτελέσματα του Μακεδονικού αγώνα ήταν σημαντικά. Η Βουλγαρική δράση στη Μακεδονία περιορίστηκε στο ελάχιστο και ανάπνευσε επιτέλους ο ελληνικός πληθυσμός της Μακεδονίας.

Τελικά, ο ελληνισμός της Μακεδονίας από τη μια σώθηκε από τον εκβουλγαρισμό και από την άλλη βρέθηκε να έχει υψηλό εθνικό φρόνημα στους απελευθερωτικούς πολέμους του 1912-1913.

Ήταν 10 Οκτωβρίου 1912, όταν ασυγκράτητος ο ελληνικός στρατός εγκλώβισε την Τουρκική στρατιά του Χασάν Ταξίμ Αγά στα στενά του Σαραντάπορου. Ο τόπος κάηκε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Οι Τούρκοι υποχώρησαν στα Σέρβια. Η νικηφόρα προέλαση του στρατού μας συνεχίστηκε ακάθεκτη. Κυριεύτηκαν και απελευθερώθηκαν η Ελασσόνα, το Σαραντάπορο, τα Σέρβια. η Κοζάνη. Ο ελληνικός στρατός στρατοπεύδεσε στα υψώματα της Καστανιάς Βέροιας. Από εκεί θα εφορμούσε για να απελευθερώσει τη Βέροια.

16 Οκτωβρίου 1912. Αποβραδίς είχαν φτάσει τα νέα. Ο ήλιος έλαμπε ολόλαμπρος εκείνη την Τρίτη. Από τα υψώματα του Βερμίου κατηφόρισαν οι νικητές ελευθερωτές μας.

Από τον δρόμο των στρατώνων φάνηκε μπροστά-μπροστά ένας περήφανος καβαλάρης. Ήταν ο Ίλαρχος Πέτρος Μάνος που πρώτος μπήκε στην πόλη. Ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους και τις πλατείες με αλλαλαγμούς χαράς.Πανηγύριζε και φώναζε << Χριστός Ανέστη >>.

Οι στρατιώτες κουρασμένοι και πεινασμένοι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Ωρολογίου.Ο κόσμος φώναζε αδιάκοπα : Ζήτω!!!. Οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα. Όλοι αγκαλιάζονταν και φιλιούνταν.

Οι Βεροιώτισσες ζύμωναν αδιάκοπα ψωμί για τα πεινασμένα και κουρασμένα παλικάρια. Οι άντρες έφεραν κρασί, τα κορίτσια λουλούδια. Τα μαγαζιά άνοιξαν όλα.. Λαός και στρατός ξεχύθηκαν προς τον Άγιο Αντώνιο και την Ελιά. Όλοι χαίρονταν τη λευτεριά και όλοι τραγουδούσαν.

Στο μεταξύ οι Τούρκοι κάτοικοι της Βέροιας από το βράδυ της Δευτέρας πήραν τα πράγματά τους και συγκεντρώθηκαν φοβισμένοι στον σιδηροδρομικό σταθμό. Όταν όμως είδαν ότι οι έλληνες στρατιώτες δεν έκαναν εγκλήματα ξεθάρρεψαν και γύρισαν στα σπίτια τους. Είχε προηγηθεί μια σύσκεψη του Μητροπολίτη Καλλίνικου με τον Τούρκο Δήμαρχο Χαλήλ Μπέη στη Μητρόπολη και αποφάσισαν την αλληλοπροστασία Ελλήνων και Τούρκων. Έτσι δεν έπεσε ούτε μια σταγόνα αίμα εκείνες τις μέρες.

Ο ελληνικός στρατός, αφού ξεκουράστηκε δύο μέρες στη Βέροια, ανεφοδιάστηκε και συνέχισε τη νικηφόρα πορεία του για τη μάχη των Γιαννιτσών , αφού πρώτα απελευθέρωσε και τη Νάουσα στις 17 Οκτωβρίου 1912.

Την ημέρα αυτή λοιπόν πρέπει να την τιμούμε όλοι εμείς σαν ελάχιστο φόρο τιμής σε όλους όσους θυσιάστηκαν για την απελευθέρωσή μας.

Για αυτό ας βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί ::

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ…..ΖΗΤΩ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ….ΖΗΤΩ Η ΒΕΡΟΙΑ….